Zoeken

December, voelbaar gemis



Helaas konden de diverse herdenkingsavonden dit jaar niet doorgaan, corona houdt ons in de greep. We staan even stil in de onwerkelijke wereld waarin we nu leven. We zouden elkaar graag willen troosten door een knuffel of een omhelzing maar dat kan niet omdat we ons aan de 1,5 meter regel moeten houden.


Het leven van hen, om wie ons leven draaide, is er niet meer. En toen zij stierven leek het alsof de wereld stilstond. En ja voor velen van ons zullen, sinds de dood van die ene, de dagen grauwer, grijzer en donkerden zijn geworden. Want toen de zon van uw leven onderging verdween ook iets van de zon uit uw leven.


Onvoorstelbaar dat de wereld gewoon doordraait als jouw wereld stilstaat. De dag waarop een dierbare stief, staat diep in ons geheugen gegrift. We dragen die dag met ons mee en realiseren wij ons wie hij of zij voor ons is geweest.

Het is hartverscheurend, het besef dat hun leven voorbij is gegaan en wij verder moesten of wij nu willen of niet. Het doet verdriet en brengt ons in rouw.


Maar heb vertrouwen dat het anders wordt. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen en misschien niet eens volgend jaar. Maar het kan anders en het zal anders worden, het vertrouwen zal geven om weer verder te gaan.


De maand december is alweer een aantal dagen oud. De maand die beschouwd wordt als feestmaand. Binnenkort komen de Kerstdagen en uiteindelijk vieren we dat het jaar wordt afgesloten en een nieuw jaar begint. Een maand waarin we bij elkaar willen zijn is het gemis zo duidelijk voelbaar want de feestdagen zijn bij uitstek een tijd voor familie, samenzijn en vreugde. En dat maakt het verlies van een overledene extra gevoeld.


Het afscheid, de confrontatie met het gemis, het is zo voelbaar en wordt het met het verstrijken van de tijd meer en meer voelbaar. Maar rouwen hoort bij het leven. Het gaat over liefde en verbinding, over wanhoop en hoop, over kwetsbaarheid en kracht.


Laat de mooie herinneringen u troosten.